Verzamelde zin en onzin van Roy

Ik schrijf dit stuk met pijn in mijn hart. Ik weet namelijk wat er komen gaat.

Doordat een stel idioten moeite heeft zich te gedragen zodra er een leren knikker over een grasveld rolt, is de hele voetbalwereld verpest. Goed werkende lichamen veranderen elk weekend in met vlees bedekte, eencellige organismen. Hooligans.

Blijkbaar is het supporten van een club tegenwoordig gedegradeerd tot het afranselen van iemand met een ander shirt. Vooral in Amsterdam, Rotterdam, Den Haag en Utrecht lopen er veel van dit soort ‘supporters’ rond. Dankzij dit soort types heb ik al jaren geen zin meer om bij Ajax te gaan kijken. Ik wil er niets mee te maken hebben. Bij een goede windstand is in onze tuin te horen of er gescoord is. Tegenwoordig doen we ramen en deuren dicht als Ajax speelt.

Sinds februari 2009 worden er al geen toeschouwers van de bezoekende partij toegelaten bij de onderlinge duels tussen Ajax en Feyenoord. Een afkoelingsperiode van 5 jaar werd ingesteld om toekomstige misdragingen te voorkomen. In mijn ogen een fantastisch idee. En omdat het verbod voor zowel Amsterdam als Rotterdam zou gelden was ook competitievervalsing uitgesloten. De Klassieker moet tenslotte op beide velden een keer afgewerkt worden.

En toen was daar het KNVB bekertoernooi van 2010. Ver voordat duidelijk was welke ploegen er eventueel zouden komen te spelen, werd de thuishaven van Feyenoord aangewezen als strijdtoneel voor de finale. Aartsrivalen Feyenoord en Ajax waren natuurlijk de onvermijdelijke finalisten.

De KNVB heeft daarom besloten de bekerfinale over twee wedstrijden te gaan spelen. Het eerste deel van het tweeluik wordt op 25 april in Amsterdam afgewerkt. De terugwedstrijd op 6 mei in Rotterdam.

Ik las het bericht gistermiddag op Teletekst. En later nogmaals op Nu.nl. ’s Avonds werd er door Jan Mulder, Hugo Borst en Prem Radhakishun aan tafel bij Matthijs van Nieuwkerk ruimschoots aandacht besteed. De immer luid aanwezige Prem noemde de beslissing van de KNVB “een dieptepunt in de geschiedenis van Nederland.” Normaalgesproken ben ik het uit principe al niet eens met de woorden die op schreeuwende toon langs zijn lippen vliegen. Gewoon om het feit dat het Prem is. Hij is in mijn ogen verreweg de hinderlijkste tv-persoonlijkheid van het afgelopen decennium. Patty Brard en Albert Verlinde delen (op gepaste afstand) de tweede en derde plaats.

De vader van een vriend van mij heeft een betere band met hem. De onderlinge relatie schijnt ergens tussen vriend en collega te zweven. Er hangt zelfs een foto van Prem bij hen in het toilet. Ik heb jarenlang gedacht dat die foto daar hing om de stoelgang te verbeteren. Bij mij werkt het in ieder geval wel.

 “Prem heeft gelijk.” Ik schrok er van toen de woorden gisteravond mijn mond verlieten. Nu het ook op (digitaal) papier staat is het officieel. Diep binnen in mijn lichaam sterft er een stukje af. Niet vanwege de treurige knieval van de KNVB voor de supporters, maar ik gaf Prem Radhakhishun gelijk. Au.

Ik moet bekennen dat ik naarstig uitkijk naar de column van Peter Heerschop op Radio 538 aanstaande vrijdag. Hij draagt de beste 3 minuten Nederlandse radio van de week altijd op aan de vrouw die deze week, vanwege het missen van de Olympische Spelen, misschien wel het meest in het nieuws is geweest: Marianne Timmer.

Heerschop steekt met “Lieve Marianne” zijn liefde voor de blonde Sappermeerse onder stoelen noch banken. En ik deel zijn mening.

In Nederland is het bijna heiligenschennis om het te bekennen, maar ik kan zelf absoluut niet schaatsen. Ik heb het nooit willen leren en heb eigenlijk die hysterie rondom de schaatssport nooit begrepen. Urenlang voorover gebukt hopen dat je geen wak tegenkomt, ik zag er de lol niet in. Maar sinds ik Marianne Timmer heb zien schaatsen snap ik het. Timmer schaatst namelijk niet. Ze streelt het ijs zachtjes met haar schaatsen, dat haar als vanzelf vooruit duwt. De sierlijke slag en bovennatuurlijk mooie “zit” die ze hierbij hanteert zijn puur om verdenkingen te voorkomen. Ik vind het schitterend om te zien.

Annette Gerritsen lijkt soortgelijke gaven te beschikken. Een lief gezichtje, lange goudblonde lokken, een mooi afgetraind schaatslichaam en meisjesachtige glimlach. En ook Gerritsen is in het bezit van een soort ijsfluister-techniek. Met grote blauw-groene ogen kijkt ze naar beneden en zegt zacht lieve woordjes richting het bevroren water.

Om troonopvolgster van Timmer te worden ontbreekt het haar echter nog aan één ding. Gerritsen heeft niet de scherpte die Timmer bezit wanneer er een camera op haar staat gericht. Ze is te lief voor journalisten. Een clash met Bert Maalderink zit er met Gerritsen niet in.

Dit bericht stelde me dan ook gerust. We kunnen gewoon nog een jaar van Marianne genieten. En aanstaande vrijdag weer even van Peter Heerschop.

Uit het reisarchief:

In Port Hardy kom ik voor het eerst Bram tegen. Bram is vrachtwagenchauffeur en komt uit het oosten van Nederland. Ik hou van Bram. Bram is mijn held van de vakantie. Niet dat Bram mij gered heeft van de dood. Nee, Bram is mijn held, omdat Bram gewoon Bram is en weet dat hij niet meer dan Bram is. Bram heeft daar vrede mee.
Nergens ter wereld lopen er nog mensen rond die zo puur zijn als Bram. Houten sloffen, haar ongekamd, scheuren in een spijkerbroek die iets te kort is. Als Bram gaat stappen zoekt hij “een wief” om “brommers mee te gaon kiek’n”. Waarschijnlijk is Bram precies zoals zijn vader ooit was. En die was precies zoals zijn vader weer was. En mocht Bram een zoon krijgen, zal zijn zoon precies hetzelfde opgroeien.
Bram houdt niet van de stad: “Nuh, die stadse (Almelo of Enschede waarschijnlijk) jongens zien mie veul te druk.” Bram woont daarom ook in een plaatsje met minder dan 300 inwoners en Bram voelt zich dan ook thuis in Port Hardy.
Bram houdt van Jovink en de Voederbietels, Normaal en de zwarte cross.
Wat Bram in Canada heeft gebracht weet Bram ook niet: “Gewoon een bietje rondkiek’n waot hier zoal ‘beurt.”

“Nog plannen voor de komende weken, Bram?”
“Nuh, ik zie wel wot er beuren giet, eerst moar ins wot vreet’n”
En weg is Bram in zijn oude Ford Focus. Op de achterruit kan ik nog net “Niet goed, wel hard!” lezen.

Ik hou van Bram. Bram is mijn held.

De afgelopen weken heb ik weer genoten van de Top 2000 op radio 2 (een enkele hit van Nick & Simon en Celine Dion terzijde). En met mij vele anderen. De exacte cijfers moeten nog bekend gemaakt worden, maar in het Hilversumse werd er al over meer dan 10 miljoen luisteraars gefluisterd.

Zo’n lijst roept ook wat kritische noten op. Over smaak valt natuurlijk te twisten. Zo vraag ik mij dus af wie er toch allemaal op Bohemian Rhapsody hebben gestemd. Het is een geweldig nummer, maar is er in de loop der jaren niet al iets veel beters geproduceerd?

Erger vind ik eigenlijk nog de ‘condoleance-stemmers’. Ramses Shaffy en Michael Jackson zijn nog nooit zo vaak en zo hoog opgenomen in ‘lijst de lijsten’. Een schande vind ik het. Niet omdat de betreffende artiesten het niet verdienden, maar omdat ze er eerst voor dood moeten gaan. Zijn personificatie van the Joker werd ook pas als legendarisch gezien nadat Heath Ledger bezweek aan een overdosis.

Zullen we dan ook maar gelijk op elk nummer van Boyzone gaan stemmen? Massaal bruidsuites reserveren in een hotel met een toekan op het dak? Laten we Ajax dit jaar maar kampioen worden, omdat het zo zielig is? Hoeveel schilderijen had Van Gogh ook alweer verkocht voor zijn dood?

Wij hebben thuis al sinds 3 januari 2009 plannen voor Ren Je Rot. En elke zondag hebben we Dirty-dancing avond. Daarna gaan we gezellig naar Café Bolle Jan. Om ons verdriet weg te drinken…en te proosten op het leven!

Ik snap vrouwen niet. Dat is op zich niet zo’n heel grote verrassing, aangezien ik een man ben en het daardoor genetisch is bepaald dat ik nu eenmaal anders denk dan de gemiddelde vrouw. Geen probleem. Daar heb ik me ondertussen al bij neergelegd. Er is alleen één ding dat ik nooit zou kunnen bevatten. Zelfs met de grootst mogelijk inlevingszin snap ik niet waarom het op dat vlak zó structureel anders is in de hersenen van de vrouw.

Als man koop je een schoen niet alleen op het uiterlijk. Je bekijkt het paar een enkele keer, trekt ze dan aan en pas als ze écht lekker zitten zijn ze een eventuele aankoop waardig. Bij vrouwen ligt dat anders. Als de schoen mooi genoeg is (dat ziet ze al van buiten) en ongeveer de juiste maat (de een neemt ‘ongeveer’ wat ruimer dan de ander), dan wordt de portemonnaie al getrokken. Als na een blik op het prijskaartje ook nog eens blijkt dat een tweede of zelfs een derde paar binnen het budget valt, wordt er niet eens meer getwijfeld over de kleur: “Ik koop er later wel een leuk jurkje of truitje boven.”

Nu kijk ik daar allang niet meer van op. Als mijn wederhelft weer met een vijftal nieuw paar aan komt zetten ga ik er voor de vorm nog wel tegenaan bemoeien, maar ik weet dondersgoed dat het geen zin heeft. Een week later speelt hetzelfde ritueel zich toch weer af.

Mannen gaan constant wedstrijden met elkaar aan. Is het niet op een sportveld, dan is het wel in de kroeg of op de werkvloer. Wedstrijden begrijp ik. Daarom vertaal ik de schoenentic die vrouwen hebben dan ook maar naar mannentaal. Vrouwen doen onderling een wedstrijd wie die meeste of mooiste schoenenverzameling heeft. Of ze lekker zitten maakt niet uit. Dat laatste biertje waarmee je je vrienden er uit drinkt smaakt ook nooit zo goed als de eerste.

Tot zover wil ik het allemaal nog wel begrijpen. Maar dan gaat het mis. Heidi Klum staat in mijn persoonlijke top vijf. Ze is succesvol onderneemster, bovengemiddeld presentatrice/jury-lid, een van de best betaalde modellen en zelfs als ze niet aan het werk is, vanwege de 4e uitbreiding van het gezin ziet ze er nog fantastisch uit. Ze heeft alleen één grote fout gemaakt; Birkenstocks.

Ik ga hier niet schrijven hoe lelijk ik de gepimpte sandaal vind, ik laat de beelden voor zich spreken. Het uiterlijk van de Brikenstock is ook niet haar selling-point. En daar gaat het dus mis tussen de vrouw en mijn inlevingsvermogen. Opeens doet uiterlijk vertoon niet meer toe. “Ze zien er dan wel niet uit, maar lopen heeeeeeeeerlijk.”

Ik heb geprobeerd op te schrijven wat er allemaal te verwachten is op dit stukje internet. Tot dusver is het uitgelopen tot een verzameling van weinig- tot niets-zeggende woorden, dat na een tweede en derde kritische blik is verworpen tot de prullenbak. Kijk zo nu en dan maar op mijn weblog wat te verwachten is. Al is het dan geen verwachting meer…